Q: Dear Respectable Master Acharavadee,
Lately, I have been practicing Anapanasati (mindfulness of breathing) continuously throughout the day. However, I find that focusing on the breath at the tip of the nose feels quite tight and uncomfortable. This leads me to unconsciously control my breath, resulting in shallow breathing. When the discomfort becomes too much, I find myself naturally withdrawing to a broader awareness—simply knowing that the body is breathing in and out as a whole.
In this case, should I shift my focus to this holistic awareness of the body, or should I switch to another method that might offer better focus and easier breathing, such as observing the rising and falling of the abdomen? Alternatively, should I persevere and remain focused on the breath at the tip of the nose?
With deepest respect and gratitude.
กราบเรียนท่านอาจารย์อัจฉราวดีที่เคารพ ช่วงนี้ดิฉันพยายามฝึกอานาปานสติให้ได้ตลอดเวลา แต่รู้สึกว่าดูลมหายใจที่ปลายจมูกค่อนข้างอึดอัด ผลทำให้มักบังคับลมรวมไปถึงหายใจไม่สุด พออึดอัดมากๆ เข้าก็มักเผลอถอยมารู้ลมแบบภาพรวมคือ รู้ว่าร่างกายกำลังหายใจเข้า-ออกอยู่ เช่นนี้ ดิฉันควรเปลี่ยนจุดรู้เป็นรู้ร่างกายแบบรวมแทน หรือเปลี่ยนมารู้วิธีอื่นๆ ที่จิตจดจ่อกว่าและหายใจง่ายกว่าแทนไปเลยดี (เช่นรู้ลมที่ท้อง พอง-ยุบ) หรือควรปักหลักฝึกรู้ลมที่ปลายจมูกต่อไปดีคะกราบขอบพระคุณท่านอาจารย์มากค่ะ
A: True practice is to resist the ego’s urge for comfort in order to elevate one’s life potential. Shifting to a broad bodily awareness might be too ‘light’ to develop deep Jhana (meditative absorption). By narrowing the focus to the small area at the nostrils, the mind is forced to stay sharp and alert, dealing with the most delicate object: the breath. This discipline builds a solid foundation for Vipassana (insight), eventually leading to the ultimate goal of liberation.
ขึ้นชื่อว่า “การฝึกก็คือการฝืน” เพื่อให้ยกพลังหรือศักยภาพของชีวิตขึ้นมา การเปลี่ยนมารู้ร่างกายรวมๆเป็นการฝึกที่เบาบางเกินกว่าจะได้กำลังสมาธิหรือกำลัง “ฌาน” เพราะร่างกายมีพื้นที่มากมีกายหยาบที่สังเกตได้ง่าย แต่การฝึกบีบโฟกัสให้อยู่ที่ทางเข้าช่องจมูกเล็กๆ ทำให้จิตต้องตื่นรู้มาก แล้วยังต้องรู้ลมหายใจที่ Delicate หรือละเอียดมาก ก็ยิ่งเป็นการวางกรอบให้จิตได้ฝึกฝนจริงจังขึ้น ไม่ใช่แค่ทำอะไรเล็กๆน้อยๆ แล้วก็คิดว่า “ได้ทำแล้ว”
คนไทยมีนิสัยรักสบาย เราจึงมีชาวพุทธ 95% ที่รู้หลักภาวนาไม่ถึง 5% (นี่คือการคาดคะเนเอง) เพราะไม่อยากฝึกอะไรยากๆ หากถามอาจารย์ก็บอกว่า ฝึกต่อไปเถอะ เพราะผลที่ได้มหาศาล และเป็นฐานไปสู่การปฏิบัติขั้นสูงคือวิปัสสนากรรมฐาน ที่ส่งผลได้ถึงนิพพาน
—
ดูเนื้อหาทั้งหมดโดยการสมัครสมาชิก หรือซื้อที่ Shopee
